ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ ΟΧΙ ΤΙΣ ΛΑΜΠΕΣ!!

Στο χωριό που μεγάλωσα είχαμε ένα αρκετά μεγάλο γήπεδο που παίζαμε ποδόσφαιρο όταν ήμασταν παιδιά.Θυμάμαι ότι δεν υπήρχε καθόλου γρασίδι παρά μόνο ένα περίεργο στρώμα,ας το πούμε έτσι,από χαλίκια η κάτι τέτοιο,που του έδινε ένα ανοιχτό καφετί χρώμα.Η μόνη πηγή νερού που είχαμε στην διάθεση μας,ήταν μια μικρή ψόφια βρύση που είχε χαλάσει,άρα νερό απλά δεν υπήρχε,και ο ήλιος που έκαιγε πάνω δεν έκανε τα πράγματα ευκολότερα για εμάς.Το χρώμα,η δίψα και ο ήλιος.Όλα έκαναν το γήπεδο μας να μοιάζει περισσότερο με αραβική έρημο,παρά με γήπεδο.

Έπειτα από ανεξάντλητο παιχνίδι και λόγω της έλλειψης νερού.Τα σώματα μας αφυδάτωναν και ίδρωναν τόσο πολύ,που αρχίζαμε να βλέπουμε αντικατοπτρισμούς,ενώ σερνόμασταν σαν τις σαύρες στο χώμα.Έτσι το μέρος από γήπεδο/έρημο γινόταν μια μεγάλη όαση με κοκοφοίνικες και το μόνο που ευχόμασταν ήταν να περάσει καμιά περαστική καμήλα να μας μαζέψει."ΑΝΤΩΝΗ"!!Ακουγόταν η φωνή μου έστω και πνιχτά!"Μην πας προς το νερό είναι αντικατο-πρι-τιπι-τριπισμ....ΕΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!Αφού ξέρεις τι θέλω να πω!!"

"Αγόρια παίζουν ποδόσφαιρο σε κατοικημένη περιοχή στο Λονδίνο
στην δεκαετία του 50".

Πολύς πόνος και βάσανο βασικά!Όλα αυτά μας έκαναν να σιχτιρίζουμε το γήπεδο,που έπεφτε και μακριά!Δεν είναι είχαμε όμως επιλογή,εφόσον δεν μας επέτρεπαν πάντα να παίζουμε στην πλατεία του χωριού.Ο λόγος?Υπήρχαν κολόνες με λάμπες καθώς και μαγαζιά γύρω από την περίμετρο της,με τους θαμώνες τους.Η περίπτωση του να σκάσει καμιά αδέσποτη βουπαριόλα στην κεφάλα κάποιου που έπινε αμέριμνος την μπυρίτσα του,δεν ήταν καθόλου μακριά από την πραγματικότητα η το γίνουν λαμπόγιαλα οι λάμπες.Που μεταξύ μας τις είχαμε κατακρεουργήσει.

Έτσι το μέρος έπειτα από κάθε παιχνίδι έμοιαζε με το βομβαρδισμένο Λονδίνο κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και το μόνο που μπορούσε να σιωπήσει την φασαρία,ήταν ο μονόχειρας περιπτεράς που είχε έναν σουγιά και μας είχα τρυπήσει/εκτελέσει,ουκ ολίγες μπάλες ποδοσφαίρου.Καθώς βέβαια και η κραυγή του δημάρχου του χωριού "ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ!!ΠΑΛΙ ΣΠΑΣΑΤΕ ΤΙΣ ΛΑΜΠΕΣΣ!!!!".Φυσικά μετά το τελευταίο εμείς τρέχαμε όπου φύγει φύγει να σώσουμε το τομάρι μας!

Μα ήμασταν απλά δεκάχρονα όμως.

Βασικά χειρότερα από κάθε χούλιγκαν εκεί έξω.

Τι να κάνουμε!