THE LAST DRIVE & ME:ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ,ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΛΙΣΕ ΤΙΤΛΟΙ

I

Η φτωχή ψυχή μου.....

Πριν 5 χρόνια θυμάμαι,αν και η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να θυμάμαι και τόσο τα περασμένα γεγονότα.Ήμουν σε μια από τις χειρότερες φάσεις της ζωής μου,που προσπαθώ ακόμα να επουλώσω.Μπορώ να πω ότι έχω κάνει αρκετά μεγάλα βήματα.Θυμάμαι τον εαυτό μου ανίκανο να μιλήσει η να βγάλει έστω και μια μικρή κουβέντα.Κάθε λέξη που προσπαθούσα να βγάλω με έπνιγε.Γινόταν σαν μια αόρατη ακίδα στο λαιμό μου.

Είχα χάσει επαφή με το περιβάλλον,ακόμα και με τον ίδιο μου τον εαυτό.Σκεφτόμουν τόσο πολύ και σε τέτοιο σημείο.Που οι σκέψεις μου είχαν γίνει η μόνη πραγματικότητα που αντιλαμβανόμουν.Η απελπισία ήταν η γκόμενα μου -όπως δεν θα έλεγε ποτέ ο Ρίμπαουντ.Όλα αυτά ενώ είχε περάσει,ένας και μόνο χρόνος,απ'την οικονομική κρίση που μας ταλαιπωρεί έως και σήμερα.Πόσο ανακουφιστικό και περίεργο λοιπόν που πέρασαν τόσα χρόνια και δεν τα πήρα καν χαμπάρι,και είμαι καλύτερα (αρκετά)

Εκείνες τις στιγμές όμως η μουσική ήταν η μόνη διέξοδος,μια θεραπεία.Κάτι που βοηθούσε να ξεπεράσω προβλήματα.Όσο κλισέ και γραφικό κι αν ακούγεται.Αν και θα μπορούσα να παραδεχτώ πως η μουσική δεν ήταν οριστική θεραπεία.Όμως αυτό δεν είναι το θέμα.

Είχα αρκετές γνώσεις για 18χρονο και τότε.Το πρόβλημα ήταν ότι κινούνταν κυρίως σε metal επίπεδα.Κι αυτά τα επίπεδα δεν με ικανοποιούσαν.Καθότι λίγα από αυτά τολμούσαν να έχουν μια αισθητική που να κινείται σε μονοπάτια,που οδηγούν σε αυτό που ονομάζουμε καθημερινότητα.

Ήθελα κάτι που να μιλάει για την ζωή μου ουσιαστικά, και την ζωή που μπορούσα να αποκτήσω.Γιατί αν και ήμουν χάλια δεν ήθελα απλά να ξεφύγω απ'την πραγματικότητα μου.Ήθελα να την ξεπεράσω κιόλας και είχα ανάγκη κάτι που να με εμπνεύσει για να συμβεί αυτό.Τότε θυμάμαι εκείνες τις ημέρες,έπεσα πάνω στους The Last Drive.Και ήταν σαν να έγινε μια έκρηξη μέσα στην κεφάλα μου.

ΚΑΜΠΟΥΜ!!!!!!

ΙΙ

Δεν θυμάμαι πως,και τι,ποιος,που και πότε.Θυμάμαι μόνο τον εαυτό μου.Να λιώνει σερί την δισκογραφία τους που μόλις είχα ανακαλύψει.Οι στίχοι,η αισθητική,η μουσική ήταν σαν αυτό που πραγματικά είχα ανάγκη.Ωμότητα μακριά από μάτσο πρότυπα,τρυφερότητα που δεν φτάνει σε γλυκανάλατες μεθόδους και ένας αστικός κόσμος σαν αυτόν που είχα βρεθεί,ξεχυνόταν σαν γυναικείος οργασμός πάνω μου.Πάνω σε 50s μηχανή,με δερμάτινο τζάκετ και greaser κούρεμα.

Underworld Shakedown
Heatwave
Blood Nirvana

.... Ηταν η τριάδα που μου τα πρόσφερε όλα αυτά.Μαζί με αυτούς όμως,ήρθαν πάμπολλες ακόμα μουσικές.Καθότι οι The Last Drive είχαν και εξαιρετικές επιρροές.Οπότε αν μάθαινες τους ίδιους,μάθαινες και τις κουλτούρες,τις μουσικές με τις οποίες είχαν αναμιχθεί.Ουσιαστικά η Αθηναϊκή αυτή μπάντα.Έγινε μία απ'τις βασικές εισόδους-ανάμεσα στις πολλές-για να μπω στο punk.Εξάλλου θυμάμαι να αναφέρουν πόσο λάτρευαν το πρώτο των The Clash,τους Ramones βέβαια, και τις βόλτες τους με τον Joey Strummer στην Αθήνα.Όταν ο τελευταίος είχε βρεθεί εκεί.

Σε μια φωτογραφία μάλιστα που είχα πετύχει θυμάμαι να τους βλέπω να παίζουν με μια μπάντα που λεγόταν Fleshtones,τι παλαβοί που ήταν οι Fleshtones,θυμάμαι όμως και να αναφέρουν τους The Gun Club,τους Suicide,The Sonics η το πόσο λάτρευαν και μουσικές από συμπατριώτες τους,όπως οι The Mushrooms και οι Deus Ex Machina.Ανακάλυψα μέσω αυτών ακόμα περισσότερο την Rock & roll κουλτούρα των 50ς,καθότι όλοι τους λάτρευαν την μουσική εκείνης της περιόδου.Στα πρώιμα χρόνια τους σαν μπάντα μάλιστα.Είχαν και ροκάμπιλι image.Έτσι μπήκα ακόμα πιο βαθιά και στο Rock & roll.

Δεν θυμάμαι περισσότερες λεπτομέρειες για να πω την αλήθεια.Κάπως έτσι έγιναν όμως τα πράγματα.Γιατί δεν ξεχνάω πόσο σημαντικό ήταν αυτό το συγκρότημα για την μουσική μου παιδεία που είχε και αντίκτυπο στην ζωή μου.Μια μουσική παιδεία που άλλοι ψάχνουν μέσα σε ωδεία η μέιντριμ περιοδικά με ανιστόρητους συντάκτες.

ΙΙΙ

Έτσι η ζωή μου κύλησε πολύ περίεργα απ'το 2010 και έπειτα,αυτό το μεταβατικό στάδιο ενός νεαρού,που ήμουν εγώ,στην ενηλικίωση.Όχι πάντα βέβαια όπως θα έπρεπε και σαφώς με ακραίες δυσκολίες,που πολλές φορές μάλιστα προκαλούσα μόνος μου.Γιατί ήταν πράγματα και στόχοι που έπρεπε να είχα πράξει τότε που ήμουν δέσμιος και δεν κουνιόμουν ρούπι.Όμως δεν τώρα δεν με νοιάζει και δεν νιώθω ενοχές για τις χαμένες ευκαιρίες.Τώρα πιστεύω πως ποτέ δεν είναι αργά για να γαμήσεις τον κόσμο,όπως είχα πει κάποτε,για ότι σου στέρησε.

Πρέπει να μεταμορφωνόμαστε όμως αδέρφια για να συμβεί αυτό.Τα βιβλία,η μουσική και τόσα άλλα -που θα μου έπαιρνε μέρες για να γράψω.Δεν είναι δα και μικρά πράγματα.Αντιθέτως θα σε βοηθούσαν να φτάσεις ακόμα πιο κοντά σε αυτήν την αλλαγή.Γιατί για εμένα,πέρα από την βασική πηγή ελευθερίας που μπορούσα να έχω.Ήταν και ο βασικός δρόμος για αυτήν την μεταμόρφωση.Οπότε τα κατασπάραζα με κάθε ευκαιρία.Δεν ήταν "προϊόντα" δηλαδή.

Μεταμόρφωση με τον ίδιοι τρόπο που η μπάντα αυτή άλλαξε μέσα στον χρόνο.Την στιγμή που οι περισσότερες garage punk μπάντες έμειναν στάσιμες.Γιατί ότι δεν αλλάζει ίσως να μην πεθαίνει στην ανθρώπινη καθημερινότητα.Γίνεται βαρετό και κοινότυπο όμως.Όπως ένας εραστής που κοιτά μόνο την δική του καύλα και καθίσταται ανίκανος να ικανοποιήσει το ταίρι του σεξουαλικά.Και εμείς δεν σκοπεύουμε να γίνουμε βαρετοί εραστές έτσι?Οπότε θα πρέπει να αναζητούμε γνώση και να παίρνουμε ρίσκα με κάθε ευκαιρία.Μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να συνηθίσει στην ενοχλητική κατάσταση που βρίσκεσαι,εφόσον βρίσκεσαι.

Μουσικές σαν αυτές των The Last Drive,βιβλία και ιστορίες και περίεργα άνθρωποι.Θα γίνουν ο δικός σου θησαυρός.Αρκεί να μην πάψεις ποτέ να ψάχνεις.Να μην μετανιώνεις και να μην κοιτάς πίσω.

Ως την τελευταία ώρα και άλλα τέτοια ψαγμένα.

Favorite Albums "The Last Drive" Taught Us:

1: Elvis Presley - "st" (1956)

2: Robert Johnson - King of the Delta Blues (1961)

3: Dick Dale and his Del-Tones - Surfers' Choice (1962)

4: The Sonics - Boom (1966)

5: The Clash -"st" (1977)

6: Ramones - Rocket To Russia (1977)

7: The Fleshtones - Hexbreaker! (1983)

8: The Gun Club - Death Party (1983)

9: The Mushrooms - Scarecrow Princes (1989)

10: Deus Ex Machina - Motorpsycho (1991)

Τrivia:Όπως εξιστορούσε ο Άλεξ Καλοφωλιάς.Αυτός με μέλη των The Last Drive έψαχναν το studio τους κάπου στην Γερμανία.Βλέπουν ένα κτήριο,πιστεύοντας πως βρήκαν τον δρόμο τους και χτυπάνε το κουδούνι.Τότε ανοίγει η πόρτα και βγαίνει κάποιος από μέσα και τους φωνάζει "HEY,φέρατε τις κιθάρες των Celtic Frost?".Λάθος studio υπέθεσαν και έφυγαν (εχεχεχε).Πάντως εκείνη είναι η μόνη φορά που ήρθαν τόσο κοντά,δυο απ'τις πιο αγαπημένες μου μπάντες.