Ποιητές του Εξπρεσιονισμού η απλά κάτι σκοτεινό και μακάβριο

Όπως συμβαίνει με κάθε κίνημα, έτσι και ο Εξπρεσιονισμός ήταν κάτι που οι περισσότεροι αδυνατούν να περιγράψουν.Την μορφή του και γενικότερα χαρακτηριστικά που θα μας βοηθούσαν, να προσδιορίσουμε το κίνημα όσο πιο αντικειμενικά γίνεται στο μυαλό μας.Έστω όμως κι αν υπάρχει αυτό το πρόβλημα, σε περίπτωση που πχ κάποιος ζητήσει να του περιγράψουμε όσο πιο λογικά γίνεται "τι είναι" ο Εξπρεσιονισμός.Υπάρχουν κοινά σημεία στα οποία βάδιζαν οι δημιουργοί του κινήματος.

Στον τομέα της ποίησης ο στίχος και το γενικότερο λεξιλόγιο απελευθερώνονται και ο ποιητής είναι ελεύθερος να εκφράσει μέχρι και στοιχεία, που πριν την έναρξη του κινήματος, θεωρούνταν αντι-ποιητικά.Ουσιαστικά καταργείται ένα μεγάλο φάσμα της ανθρώπινης λογικής.Έτσι το παράλογο, η μεταφορά, κυριεύουν την ποιητική των εξπρεσιονιστών.Αφήνοντας τα λόγια όμως θα παρουσιάσω κάποιους από αυτούς, έστω κι αν αφήνω πολλούς απ'έξω.

Alfred Lichtenstein: Ένας από εκείνους που ο πόλεμος τον άρπαξε και τον καταβρόχθισε.Πέθανε το 1914 στο μέτωπο.Όσον αφορά την ποίηση του.Πέρα ίσως από τον διάχυτο συμβολισμό , κοινό σημείο του κινήματος, μου δίνει την εντύπωση πως υπάρχει και εξίσου διάχυτος σαρκασμός στους στίχους του.Στους οποίους υπάρχουν λέξεις που όπως είπαμε.Πριν από αυτόν θα μπορούσαν να θεωρηθούν αντι-ποιητικά στοιχεία.Όπως και δείχνει στα ποιήματα "Καπρίτσιο" και "Προφητεία".

Jakob van Hoddis:Ήταν φίλος του Alfred Lichtenstein και εξίσου άτυχος.Καθώς έζησε μεγάλο κομμάτι της ζωής του σε ψυχιατρείο για να καταλήξει να τον εκτελέσουν οι Ναζί λόγω της Εβραϊκής καταγωγής του.Ήταν απ'τις κυριότερες μορφές της Εξπρεσιονιστικής ποίησης και το ποίημα του "Τέλος του Κόσμου (Weltende)" χαρακτηριστικό δείγμα αυτής.

August Stramm:Άλλος ένας που τον άρπαξε ο πόλεμος, άλλος ένας που πριν πεθάνει νέος, πρόλαβε να καταγράψει την φρίκη του.Η ποίηση του είναι γεμάτη πειραματισμούς, σε σημείο όπως διάβασα.Μεγάλο κομμάτι του έργου του να είναι αδύνατο να μεταφραστεί.

Ernst Stadler:Ίσως ο πιο "γαλήνιος" των Εξπρεσιονιστών.Όταν όμως μιλάμε για γαλήνη σε κάτι τόσο καταθλιπτικό και θλιμμένο, όπως ο Εξπρεσιονισμός.Τότε μάλλον μιλάμε για χαρμολύπη παρά για αισιοδοξία.Και αυτός πέθανε νέος στον πόλεμο δυστυχώς.

Georg Heym:Είναι βαρετό αλλά ο πόλεμος και ο Ναζισμός.Θέρισαν τους ποιητές του Εξπρεσιονισμού.Αυτός όμως δεν πέθανε νέος λόγω αυτών, αλλά πνίγηκε σε μια παγωμένη λίμνη ενώ έκανε πατινάζ.Η ποίηση του είναι αρκετά λυρική, γεμάτη εικόνες αποκάλυψης και συντέλειας.Το ποίημα του "Ο Θεός της Πολιτείας" είναι απόδειξη υπέρ αυτού.

Georg Trakl:Ένας εξίσου λυρικός ποιητής, εξίσου σκοτεινός όσο και οι άλλοι.Λάτρευε βαθιά την αδερφή του, με την οποία είχαν και ερωτικές/αιμομικτικές σχέσεις.Δηλαδή στοιχεία που δηλώνουν πως εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με φυσιολογικούς καλλιτέχνες.Όσο για τους στίχους του.Αν τα ποιήματα των υπόλοιπων, λόγω των μεταφορών έβγαζαν ελάχιστο νόημα.Η ποίηση του Georg Trakl είναι ακόμα πιο παραφορτωμένη με συμβολισμούς και μεταφορές, και δεν βγάζει το ελάχιστο νόημα.

Gottfried Benn:Η απόλυτη έκφραση της αντι-ποιητικότητας που αναφέραμε πριν.Η ποίηση του Gottfried Benn δεν έχει καμιά σχέση θεματολογικά με ότι υπήρχε πριν από αυτόν.Στα ποιήματα του ο άνθρωπος συνδυάζει τον λυρισμό με την εργασία του σε νεκροτομείο.Μακάβριος.Ωμά μακάβριος!

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ

(το ερώτημα)

Τώρα εκεί που στέκεσαι , εκεί ψηλά, στο μπαλκόνι του σπιτιού σου.

Μες στον δροσερό αέρα —  Θέλω να μου πεις —

Αφού πρώτα κοιτάξεις γύρω σου, και δεις

Αφού κοιτάξεις γύρω σου, και παρατηρήσεις

"Κοίταξε"

Τα διπλανά κτήρια πίσω σου, παράτα την ξύλινη καρέκλα, σήκω επάνω στα πόδια σου,ανύψωσε το βλέμμα σου στον μαύρο ουρανό.Και κάνε βουτιά στην νύχτα -την θεά των αρχαίων.Τώρα κατέβασε το βλέμμα σου προς τον δρόμο, όπου στέκεται ξαπλωμένη μια αδέσποτη γάτα, ντυμένη στο ίδιο μαύρο χρώμα.

Άγγιξε τα φυτά, τα λουλούδια στις γλάστρες, την δροσιά και την ζέστη

Όπως αυτά έρχονται στα ρουθούνια σου,

Κάθισε ξανά, γράψε για όλα αυτά, και πες μου.

Εσύ που κοίταξες γύρω σου, και είδες

Εσύ που κοίταξες γύρω σου, και παρατήρησες

Ανάμεσα σε όλα αυτά που υπάρχουν, σε αυτά που θα υπάρξουν, αυτά που τουλάχιστον αντιλαμβάνεσαι.Τα κτίσματα , τα ζωντανά πλάσματα, σε αυτό που σε κυκλώνει, στα μαύρα φτερά της νύχτας.

Πες μου.
Τι είναι αυτό που θεωρείς ότι πιο πολύτιμο για εσένα?
Ποιο είναι αυτό?
Τι είναι αυτό?

(η απάντηση)

Με ρωτάς ποιο είναι αυτό?
Με ρωτάς επίσης τι είναι αυτό?
Κι εγώ πρώτα σηκώθηκα, και έκανα ότι μου ζήτησες.

Άγγιξα και μύρισα τα φυτά στις γλάστρες, κοίταξα τον ουρανό, είδα την όμορφη γάτα που ξάπλωνε σαν σκιά στον δρόμο.Κάθισα ξανά,έφερα στον νου μου αυτό που αποκαλώ ως πιο σημαντικό.

Εκείνο
Είναι αυτή η λέξη, ανάμεσα σε αμέτρητες λέξεις
Που όμως δεν είναι απλά ένα γράμμα.

Είναι αυτό

 —  ΖΩΗ —

Jani Christou: Mysterion (1965/1966)

In the Book of the Dead there is a story of how the boat of Afu Ra (the sun god) passes the territory of the town of Sais.

"The region to the left of the god is one of fire, and close to the boat stands Horus who is working magic with the sake-headed boomerang which he holds in his hand, Before him stands the serpent god, called 'Seth-heh', i.e. the 'eternal Seth'. Before the boat is the great serpent Ankh-neteru, and twelve amikhiu gods, taking hold of the tow line, enter this serpent at the tail, and drawing the god in his boat through the body of the serpent, bring him out at his mouth. During his passage through the serpent Afu Ra is transformed into Khepera [1] and is now towed into the sky by 12 goddesses."

"Κείμενα μιας έκδοσης του "Μυστήριον".

"Σύμφωνα με ορισμένα αιγυπτιακά νεκρολογικά κείμενα όπου είναι ενσωματωμένες δοξασίες ηλικίας επτά χιλιάδων ετών,ο κάτω κόσμος αποτελείται από 12 κύκλους διαιρέσεις,μέσα απ'τους οποίους ο ήλιος εισχωρεί τη νύχτα ταξιδεύοντας πάνω στο πλοίο των εκατομμυρίων ετών.Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού ο θεός δεν παρουσιάζεται πια,σαν ένας πύρινος δίσκος αλλά παίρνοντας τη μορφή μιας από τις αρχαιότερες αρχετυπικές απολυτρωτικές μορφές του Όσιρι, παρουσιάζεται σαν άνθρωπος με κεφάλι σκαθαριού.Σαν τέτοιος ονομάζεται ΑΦΟΥ-ΡΑ, ΑΦΟΥ σημαίνοντας σάρκα και νεκρό σώμα ταυτόχρονα.Αν και νεκρός ο ήλιος-θεός ακόμη πλημμυρίζει με το φως το διάβα του, και οι ζοφεροί κάτοικοι του κάτω κόσμου ξαναζωντανεμένοι από τις ακτίνες του και τις ΛΕΞΕΙΣ ΙΣΧΥΟΣ, που κραυγάζει, αγάλλονται.Για λίγο τρέφονται από τη λάμψη του, μα καθώς αφήνει πίσω του έναν κύκλο για να μπει σ'έναν άλλο, η πύλη κλείνει έξω το φως του.Οιμώζοντας απελπισμένα, για την αποχώρηση του, βυθίζονται ξανά στην αδράνεια μες στο σκοτάδι. Όμως ο ΑΦΟΥ-ΡΑ συνεχίζει να ταξιδεύει,αντιπαρέρχεται αποτελεσματικά περίπλοκες καταστάσεις, ξεπερνώντας όλων των λογιών φρικαλέους τρόμους που θά'χαν καταστρέψει ακόμη κι'αυτόν, αν δεν γνώριζε τις κατάλληλες ΛΕΞΕΙΣ ΙΣΧΥΟΣ.Τέλος, αφήνοντας να πέσουν τα εξαρτήματα του θανάτου, αναδύεται από το σκοτάδι στεμένος το δίσκο του ήλιου.Είναι τώρα ο ΡΑ ο αναστημένος θεός-ήλιος που οδηγεί το φωτεινό πλοίο του στα ουράνια όλη μέρα, επιστρέφοντας και πάλι στην πύλη του πρώτου κύκλου του κάτω κόσμου στη δύση.Ο κύκλος επαναλαμβάνεται αέναα.

Οι ψυχές αυτών που πέθαναν στη διάρκεια της μέρας συνωστίζονται στην πύλη αυτή, περιμένοντας την άφιξη του πλοίου του ήλιου με την ελπίδα πως θα τους επιτρεπόταν να ταξιδέψουν. Όμως η είσοδος και η παραμονή στο πλοίο των εκατομμυρίων ετών δεν ήταν διόλους σίγουρες. Πολλές ψυχές δεν κατάφερναν ν'ανέβουν καν, ενώ άλλες, που το πετύχαιναν αρχικά εγκταλείπονταν στη μοίρα τους σε κάποιον από τους κύκλους. Αυτές οι καταστροφές οφείλονταν στην αδυναμία τους να θυμηθούν και να εκφέρουν τη σωστή ΛΕΞΗ ΙΣΧΥΟΣ.Οι ΛΕΞΕΙΣ ΙΣΧΥΟΣ στην πραγματικότητα ήταν ονόματα όσων κανείς είχε συναντήσει, και η κύρια αγωνία του νεκρού ήταν να μην τα ξεχάσει. " Έχω κάνει το δρόμο μου,σε γνωρίζω,γνωρίζω το όνομα σου ...." είναι μια λειτουργική ιδέα.Γιατί δεν ήταν μόνο απαραίτητο να αναγνωρίζουν και να κατανομάσουν σωστά τις διάφορες περιοχές - μαζί με όλους τους δρόμους που' χαν γνωρίσει - μα ακόμα έπρεπε ν'αναγνωρίσουν και αντικείμενα όπως πύλες,πόρτες,μάνταλα και να τα αποκαλέσουν όλα με το όνομα τους.Γιατί στο όνομα περιεχόταν η γνώση που έδινε δύναμη πάνω στο ονομαζόμενο.Και δεν έμοιαζε να έχει σημασία αν ο νεκρός αντιλαμβανότανε αυτή τη γνώση; εφόσον πρόφερε το κατάλληλο όνομα είχε την αναγκαία δύναμη. Ο κάτω κόσμος βουίζε γεμάτος φωνές συγκεχυμένες."

Το έργο : μιά εξήγηση
-------------------
Σ'αυτό το κλίμα λοιπόν το Μυστήριον ξεδιπλώνεται με τη λογική - ή την έλλειψη λογικής - ενός ονείρου που το ονειρευτήκαμε σήμερα η αύριο... Λέξεις αρθρώνονται αλλά το νόημα τους δεν είναι δυνατόν να είναι καθαρό και δεν μπορεί να ακολουθεί το κείμενο.Τελικά αποτελείται στο σύνολο του από μαγικές συνταγές σε μια μακρινή γλώσσα. Αλλά ακόμα κι' αν οι λέξεις ήταν σύγχρονες, πάλι οι παραμορφώσεις θά'ταν ίδιες. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι απαραίτητο να καταλαβαίνουμε τις λέξεις για να μας επηρεάζουν.

Δεν είναι απαραίτητο, για παράδειγμα να καταλαβαίνουμε τι λέει ένα έξαλλο πλήθος για να μας επηρεάσουν οι κραυγές του. Ίσως τα πάντα να είναι ένα θάμπωμα. Σ' αυτή την περίπτωση είναι η περιβάλουσα κατάσταση και ο τόνος της φωνής που έχουν σημασία. Και μ'αυτή την έννοια μη-λέξεις μπορούν να έχουν νόημα

"Αν αυτό είναι ένα όνειρο έχει

Τούτη η μορφή:

Κι όσα συμβαίνουν στον

κάτω κύκλο είναι ένας εφιάλτης"

Μια άλλη εξήγηση:
------------------
Καθώς ξετυλίγεται το Μυστήριον αρθρώνονται λέξεις.Για εμάς το νόημα τους δεν είναι δυνατόν να είναι καθαρό καθώς εκφράζουν μαγικές συνταγές σε μια μακρινή γλώσσα.Αλλά ψυχολογικά μπορεί να είναι τόσο καθαρές όσο οι σύγχρονες ΛΕΞΕΙΣ ΙΣΧΥΟΣ: η γλώσσα της επιστήμης και της τεχνολογίας από την οποία έχουμε καταντήσει να εξαρτιόμαστε τόσο πολύ.Οι αρχικές φράσεις που απαγγέλονται στη γλώσσα του ακροατηρίου είναι χαραγμένες με ιερογλυφικά στους τοίχους του τάφου του ΣΕΤΙ του 1ου 

"Γιάννης Χρήστου"

ΓΚΑΝΤΕΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

«Ο Φραν ήταν μόνο one night stand»

(Επίκουρος, άγνωστο πόσο Π.Χ)

Ι

Λοιπόν φίλες και φίλοι.

Η ιστορία έχει ως εξής και είναι απλή.Παρακαλώ όμως.Θα ζητήσω να αποφύγετε κακεντρεχείς σκέψεις και σενάρια για το αν αυτός που γράφει το παρών κείμενο είναι ο Φραν.Το ότι κάποιοι είμαστε μελαχρινοί και Αλβανικής καταγωγής δεν σημαίνει πως μας κάνει όλους ΦΡΑΝ.Αφού έθεσα αυτόν τον χρυσό κανόνα θα συνεχίσω με την εξιστόρηση.

Λοιπόν.

Κάθε χρόνο ,από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.Κάναμε τις διακοπές μας στην άλλη χώρα.Καθώς εκεί μας περιμένουν οι συγγενείς μας.Οπότε αναγκαζόμαστε να πηγαίνουμε κάθε Αύγουστο.

Εκείνη την εποχή

Η κυρία Ρούλα Βροχοπούλου.Ένα αθώο μπουμπούκι στο άνθος της ηλικίας της.Μόλις είχε πληγωθεί θανάσιμα από τον συμπατριώτη και "εραστή", τον Φραν (το τσακάλι) που την παράτησε.Οπότε για να απαλύνει τον πόνο της.Τον εξιστόρησε σε κάθε trash μεσημεριανή,απογευματινή,βραδινή εκπομπή της Ελλάδας.

Δεν της έφτανε αυτό όμως.Την κάλεσαν και στις trash εκπομπές της Αλβανίας.Καθώς το γεγονός του ότι εμπλεκόταν Αλβανός στην υπόθεση.Αλλά και η φήμη που είχε αποκτήσει.Θα ήταν ότι πρέπει για Crossover φάση και πολλά νούμερα.Ανθρώπινα και μη.Και όντως έτσι είχε γίνει.Οπότε εγώ που έκανα τις διακοπές μου έριχνα ξανά τις παναγίες μου.Γιατί αναγκαζόμουν να την βλέπω και στα κανάλια που είχαμε εκεί.Που την είχε καλεσμένος αν δεν κάνω λάθος.Ενας μαϊντανός. που έχει μια άλλη εκπομπή τώρα.Που λέγεται Zone e Lire.

ΙΙ

Δεν θα φανταζόμουν τι θα μου τύχεναι όμως.Καθώς μια από εκείνες τις ημέρες.Ένας συγγενής μου με κάλεσε για έφοδο σε μπίτς μπαρ, στην πιο διάσημη παραλία της Σκόδρας, που λέγεται Βελιπόιε (Velipoje).Που προσελκύει και Έλληνες τουρίστες άμα λάχει.Απ'όλους τους Έλληνες Τουρίστες όμως.Δεν περίμενα να πετύχω αυτήν.

ΝΑΙ ΓΑΜΏ την παναγία.

Η Ρούλα Βροχοπούλου μόλις είχε κάνει έφοδο κι αυτή στην παραλία και καθόταν στο πίσω τραπέζι από εμάς.Και εγώ ο μαλάκας να έχω μείνει ακόμα πιο μαλάκας με αυτό που έβλεπα μπροστά μου.Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν η γνωστή τύπισσα.

Μιλάμε ήταν σαν να ζωντάνεψε το show της Λαμπύρη μπροστά μου.Καθόταν σε ένα μικρό ξύλινο τραπεζάκι όπως είπα.Γύρω υπήρχαν κάνα δυο τρεις κάμερες.Ένας τύπος που της έκανες ερωτήσεις με τα λιγοστά Ελληνικά που ήξερε και με έντονη Αλβανική προφορά.Ενώ γύρω διάφοροι άσχετοι γελούσαν και την κορόιδευαν,και εννοείται βέβαια πως δεν καταλάβαινε τίποτα.η ίδια.

Εμένα όμως με είχε πιάσει αβυσσαλέος τρόμος.Μικρό παιδάκι καθώς ήμουν τότε σε σύγκριση με τώρα.Έτρεμα μην τυχόν και έρθουν οι κάμερες εκεί που ήμασταν και θελήσουν να μας πάρουν καμιά δήλωση και μας κάνουν ρεντίκολο σε Ελλάδα και Αλβανία.Γιατί πολύ απλά.Αυτό έκαναν οι "δημοσιογράφοι" με όσους ήταν εκεί γύρω.

Ο συγγενής μου απ'την άλλη, που δεν είχε ιδέα ποια ήταν η τύπισσα.Είχε αρχίσει να το διασκεδάζει και να μου λέει να πεταχτώ στις κάμερες.Καθώς εγώ ήξερα άπταιστα Ελληνικά και αυτήν ήταν Ελληνίδα.

Εννοείται πως αρνήθηκα.

Αλλά ο μαλάκας συνέχισε να κάνει φασαρία και εγώ μουρμουρίζοντας μέσα απ'τα δόντια μου.Τρομαγμένος και εκνευρισμένος να του λέω."Σκάσε,σκάσε" στα Αλβανικά.Τι εφιάλτης, και η άλλη δεν σταματούσε καν να προφέρει το όνομα Φραν και οι δημοσιογράφοι να κάνουν ερωτήσεις.

III

Στο τέλος όμως τα μάζεψε αυτή και οι "δημοσιογράφοι" και την έκαναν.Γιατί ήταν καλεσμένη και σε άλλη εκπομπή, αν δεν κάνω λάθος.

Όμως τα τραύματα και ο φόβος μένουν

Έτσι κάποιες φορές στον εφιάλτη μου.Μια σκιά με κόκκινο μαλλί και ψυχρά μάτια αρχίζει να με κυνηγά φωνάζοντας ΦΡΑΝ,ΦΡΑΝ και εγώ τρέμοντας,τρέχοντας και λαχανιάζοντας να σώσω το τομάρι μου, να φωνάζω

"ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΦΡΑΝ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟΥΛΗ!!!!!

Άφησε με ήσυχο!!!!!"

ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑ !!!!!

THE LAST DRIVE & ME:ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ,ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΛΙΣΕ ΤΙΤΛΟΙ

I

Η φτωχή ψυχή μου.....

Πριν 5 χρόνια θυμάμαι,αν και η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να θυμάμαι και τόσο τα περασμένα γεγονότα.Ήμουν σε μια από τις χειρότερες φάσεις της ζωής μου,που προσπαθώ ακόμα να επουλώσω.Μπορώ να πω ότι έχω κάνει αρκετά μεγάλα βήματα.Θυμάμαι τον εαυτό μου ανίκανο να μιλήσει η να βγάλει έστω και μια μικρή κουβέντα.Κάθε λέξη που προσπαθούσα να βγάλω με έπνιγε.Γινόταν σαν μια αόρατη ακίδα στο λαιμό μου.

Είχα χάσει επαφή με το περιβάλλον,ακόμα και με τον ίδιο μου τον εαυτό.Σκεφτόμουν τόσο πολύ και σε τέτοιο σημείο.Που οι σκέψεις μου είχαν γίνει η μόνη πραγματικότητα που αντιλαμβανόμουν.Η απελπισία ήταν η γκόμενα μου -όπως δεν θα έλεγε ποτέ ο Ρίμπαουντ.Όλα αυτά ενώ είχε περάσει,ένας και μόνο χρόνος,απ'την οικονομική κρίση που μας ταλαιπωρεί έως και σήμερα.Πόσο ανακουφιστικό και περίεργο λοιπόν που πέρασαν τόσα χρόνια και δεν τα πήρα καν χαμπάρι,και είμαι καλύτερα (αρκετά)

Εκείνες τις στιγμές όμως η μουσική ήταν η μόνη διέξοδος,μια θεραπεία.Κάτι που βοηθούσε να ξεπεράσω προβλήματα.Όσο κλισέ και γραφικό κι αν ακούγεται.Αν και θα μπορούσα να παραδεχτώ πως η μουσική δεν ήταν οριστική θεραπεία.Όμως αυτό δεν είναι το θέμα.

Είχα αρκετές γνώσεις για 18χρονο και τότε.Το πρόβλημα ήταν ότι κινούνταν κυρίως σε metal επίπεδα.Κι αυτά τα επίπεδα δεν με ικανοποιούσαν.Καθότι λίγα από αυτά τολμούσαν να έχουν μια αισθητική που να κινείται σε μονοπάτια,που οδηγούν σε αυτό που ονομάζουμε καθημερινότητα.

Ήθελα κάτι που να μιλάει για την ζωή μου ουσιαστικά, και την ζωή που μπορούσα να αποκτήσω.Γιατί αν και ήμουν χάλια δεν ήθελα απλά να ξεφύγω απ'την πραγματικότητα μου.Ήθελα να την ξεπεράσω κιόλας και είχα ανάγκη κάτι που να με εμπνεύσει για να συμβεί αυτό.Τότε θυμάμαι εκείνες τις ημέρες,έπεσα πάνω στους The Last Drive.Και ήταν σαν να έγινε μια έκρηξη μέσα στην κεφάλα μου.

ΚΑΜΠΟΥΜ!!!!!!

ΙΙ

Δεν θυμάμαι πως,και τι,ποιος,που και πότε.Θυμάμαι μόνο τον εαυτό μου.Να λιώνει σερί την δισκογραφία τους που μόλις είχα ανακαλύψει.Οι στίχοι,η αισθητική,η μουσική ήταν σαν αυτό που πραγματικά είχα ανάγκη.Ωμότητα μακριά από μάτσο πρότυπα,τρυφερότητα που δεν φτάνει σε γλυκανάλατες μεθόδους και ένας αστικός κόσμος σαν αυτόν που είχα βρεθεί,ξεχυνόταν σαν γυναικείος οργασμός πάνω μου.Πάνω σε 50s μηχανή,με δερμάτινο τζάκετ και greaser κούρεμα.

Underworld Shakedown
Heatwave
Blood Nirvana

.... Ηταν η τριάδα που μου τα πρόσφερε όλα αυτά.Μαζί με αυτούς όμως,ήρθαν πάμπολλες ακόμα μουσικές.Καθότι οι The Last Drive είχαν και εξαιρετικές επιρροές.Οπότε αν μάθαινες τους ίδιους,μάθαινες και τις κουλτούρες,τις μουσικές με τις οποίες είχαν αναμιχθεί.Ουσιαστικά η Αθηναϊκή αυτή μπάντα.Έγινε μία απ'τις βασικές εισόδους-ανάμεσα στις πολλές-για να μπω στο punk.Εξάλλου θυμάμαι να αναφέρουν πόσο λάτρευαν το πρώτο των The Clash,τους Ramones βέβαια, και τις βόλτες τους με τον Joey Strummer στην Αθήνα.Όταν ο τελευταίος είχε βρεθεί εκεί.

Σε μια φωτογραφία μάλιστα που είχα πετύχει θυμάμαι να τους βλέπω να παίζουν με μια μπάντα που λεγόταν Fleshtones,τι παλαβοί που ήταν οι Fleshtones,θυμάμαι όμως και να αναφέρουν τους The Gun Club,τους Suicide,The Sonics η το πόσο λάτρευαν και μουσικές από συμπατριώτες τους,όπως οι The Mushrooms και οι Deus Ex Machina.Ανακάλυψα μέσω αυτών ακόμα περισσότερο την Rock & roll κουλτούρα των 50ς,καθότι όλοι τους λάτρευαν την μουσική εκείνης της περιόδου.Στα πρώιμα χρόνια τους σαν μπάντα μάλιστα.Είχαν και ροκάμπιλι image.Έτσι μπήκα ακόμα πιο βαθιά και στο Rock & roll.

Δεν θυμάμαι περισσότερες λεπτομέρειες για να πω την αλήθεια.Κάπως έτσι έγιναν όμως τα πράγματα.Γιατί δεν ξεχνάω πόσο σημαντικό ήταν αυτό το συγκρότημα για την μουσική μου παιδεία που είχε και αντίκτυπο στην ζωή μου.Μια μουσική παιδεία που άλλοι ψάχνουν μέσα σε ωδεία η μέιντριμ περιοδικά με ανιστόρητους συντάκτες.

ΙΙΙ

Έτσι η ζωή μου κύλησε πολύ περίεργα απ'το 2010 και έπειτα,αυτό το μεταβατικό στάδιο ενός νεαρού,που ήμουν εγώ,στην ενηλικίωση.Όχι πάντα βέβαια όπως θα έπρεπε και σαφώς με ακραίες δυσκολίες,που πολλές φορές μάλιστα προκαλούσα μόνος μου.Γιατί ήταν πράγματα και στόχοι που έπρεπε να είχα πράξει τότε που ήμουν δέσμιος και δεν κουνιόμουν ρούπι.Όμως δεν τώρα δεν με νοιάζει και δεν νιώθω ενοχές για τις χαμένες ευκαιρίες.Τώρα πιστεύω πως ποτέ δεν είναι αργά για να γαμήσεις τον κόσμο,όπως είχα πει κάποτε,για ότι σου στέρησε.

Πρέπει να μεταμορφωνόμαστε όμως αδέρφια για να συμβεί αυτό.Τα βιβλία,η μουσική και τόσα άλλα -που θα μου έπαιρνε μέρες για να γράψω.Δεν είναι δα και μικρά πράγματα.Αντιθέτως θα σε βοηθούσαν να φτάσεις ακόμα πιο κοντά σε αυτήν την αλλαγή.Γιατί για εμένα,πέρα από την βασική πηγή ελευθερίας που μπορούσα να έχω.Ήταν και ο βασικός δρόμος για αυτήν την μεταμόρφωση.Οπότε τα κατασπάραζα με κάθε ευκαιρία.Δεν ήταν "προϊόντα" δηλαδή.

Μεταμόρφωση με τον ίδιοι τρόπο που η μπάντα αυτή άλλαξε μέσα στον χρόνο.Την στιγμή που οι περισσότερες garage punk μπάντες έμειναν στάσιμες.Γιατί ότι δεν αλλάζει ίσως να μην πεθαίνει στην ανθρώπινη καθημερινότητα.Γίνεται βαρετό και κοινότυπο όμως.Όπως ένας εραστής που κοιτά μόνο την δική του καύλα και καθίσταται ανίκανος να ικανοποιήσει το ταίρι του σεξουαλικά.Και εμείς δεν σκοπεύουμε να γίνουμε βαρετοί εραστές έτσι?Οπότε θα πρέπει να αναζητούμε γνώση και να παίρνουμε ρίσκα με κάθε ευκαιρία.Μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να συνηθίσει στην ενοχλητική κατάσταση που βρίσκεσαι,εφόσον βρίσκεσαι.

Μουσικές σαν αυτές των The Last Drive,βιβλία και ιστορίες και περίεργα άνθρωποι.Θα γίνουν ο δικός σου θησαυρός.Αρκεί να μην πάψεις ποτέ να ψάχνεις.Να μην μετανιώνεις και να μην κοιτάς πίσω.

Ως την τελευταία ώρα και άλλα τέτοια ψαγμένα.

Favorite Albums "The Last Drive" Taught Us:

1: Elvis Presley - "st" (1956)

2: Robert Johnson - King of the Delta Blues (1961)

3: Dick Dale and his Del-Tones - Surfers' Choice (1962)

4: The Sonics - Boom (1966)

5: The Clash -"st" (1977)

6: Ramones - Rocket To Russia (1977)

7: The Fleshtones - Hexbreaker! (1983)

8: The Gun Club - Death Party (1983)

9: The Mushrooms - Scarecrow Princes (1989)

10: Deus Ex Machina - Motorpsycho (1991)

Τrivia:Όπως εξιστορούσε ο Άλεξ Καλοφωλιάς.Αυτός με μέλη των The Last Drive έψαχναν το studio τους κάπου στην Γερμανία.Βλέπουν ένα κτήριο,πιστεύοντας πως βρήκαν τον δρόμο τους και χτυπάνε το κουδούνι.Τότε ανοίγει η πόρτα και βγαίνει κάποιος από μέσα και τους φωνάζει "HEY,φέρατε τις κιθάρες των Celtic Frost?".Λάθος studio υπέθεσαν και έφυγαν (εχεχεχε).Πάντως εκείνη είναι η μόνη φορά που ήρθαν τόσο κοντά,δυο απ'τις πιο αγαπημένες μου μπάντες.

ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΕΙΝΑΙ...

Ποιος χρειάζεται έναν θεό στην ζωή του,όταν έχει έναν έκπτωτο άγγελο θαμμένο μέσα του.Γιατί θεός είναι ο φόβος που παγώνει το βάδισμα και υποτάσσει το σώμα σε αδράνεια,ένας γονιός,ένα κράτος,ένας κυρίαρχος πάνω από το κεφάλι.Ο θεός είναι ντροπή,είναι απέχθεια.Είναι η μοίρα μας,και απαιτούμε από τους εαυτούς μας να απελευθερωθούμε από αυτό το απεχθές πράγμα που λέγεται μοίρα.Να ζωγραφίσουμε το δικό μας σχέδιο σε έναν κενό καμβά,που θα γίνει η μήτρα του Αρκάδιου κόσμου που πάντα επιθυμούσαμε 


Έτσι,κάποτε,έπειτα από αμέτρητους αιώνες υπομονής.Κατάφερε να ξεφύγει από τον δεσμό της μοίρας που τον καθήλωνε,την ματιά του δημιουργού του.Κοιτώντας το αέναο χάος να χάσκει μπροστά του και πύρινα άστρα να καίνε εμπρός του σαν μεγάλες φθινοπωρινές φωτιές.

καθώς ήταν να κινηθεί."Εκείνος" που έχει αμέτρητα ονόματα του ψέλλισε "Ήσουν δυστυχής γιατί επιθύμησες πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν".Κοιτώντας τον,ο άγγελος όρθωσε τα φτερά του και του απάντησε "γι'αυτό είναι η επιθυμία.Η ανάγκη για ότι δεν μπορούμε να έχουμε.Η ανάγκη για ότι είναι άμεσα διαθέσιμο λέγεται απληστία".

Στρέφοντας το βλέμμα του προς το κενό,άρχισε να πετάει μπροστά,χωρίς να στρέφει την ματιά του πίσω.Δεν νιώθει φόβο η πόνο, και καμιά σκέψη δεν απασχολεί το μυαλό του,άρχισε να χάνεται στο κενό η να γίνεται ο ίδιος ένα με το κενό.

Ώσπου το φως του βγήκε από το σώμα του και ένας νέος,ποιο ελεύθερος κόσμος,γεννήθηκε μέσα από το χάος -την μόνη αλήθεια- και ανέτειλε σαν πρωινό άνθος.Εκεί που κάποτε τίποτα δεν μπορούσα να είναι ελεύθερο..

https://www.youtube.com/watch?v=m-M6QKyC-AI

https://www.youtube.com/watch?v=aR1lCfhCTzA

"Κάποιες φράσεις και λόγια από το κείμενο μου είναι παρμένα από το comic Lucifer του Mike Carey.Ο πίνακας είναι το "Satan descends upon Earth" του Gustave Doré"