ΜΩΡΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ VOL.3

Πόσο άθλια τιποτένια,εβδομάδα ήταν αυτή;Δεν έχω περάσει τόσο άθλια εβδομάδα εδώ και καιρό.Την αφήνω πίσω,να πάει στα τσακίδια.Αυτή και όλες τις αναμνήσεις από μια κοπέλα που δεν λέει να βγει από το γαμημένο μου κεφάλι,ενώ το ζητάω και το θέλω.Πως γίνεται μια τόσο άθλια εβδομάδα να υπάρχει.Θα έπρεπε να υπάρχει απαγορευτικό σε τέτοιες εβδομάδες να υπάρχουν.Γίνομαι παρανοϊκός δικέ μου.Τουλάχιστον είχαμε μουσική να μας βοηθάει στην καταπολέμηση του πόνου,όπως τα γαμημένα τα παναντόλ η όπως στο διάολο τα λένε (....και αυτή η γυναίκα ακόμα με βασανίζει η βασανίζω εγώ τον εαυτό μου γιατί είμαι αδύναμος;).Λοιπόν..

Rikk Agnew - All By Myself (1982)

Είμαστε καμμένοι οπαδοί Wipers.Έτσι πέσαμε σε δίσκο που τιμά σαν επιρροή τους Wipers.Αργότερα βέβαια μάθαμε ότι μοιάζει πολύ με μια άλλη πανκ μπάντα που γνώριζα αλλά δεν είχα τσεκάρει,τους Adolescents.Όπως και να'χει το O.C life κομμάτι έχει γίνει κόλλημα.

4 Skins  - The Good, The Bad & The 4-Skins

Ακούσαμε πρώτη φορά 4-Skins και μπορώ να πω ότι καλά κάναμε.Πάρα μα πάρα πολύ καλό καραφλό Oi με Ska επιρροές.Που χωρίζεται σε δυο τμήματα.Την Studio πλευρά με κομματάρες σαν τα plastic gangsters,Yesterday's Heroes και την Live πλευρά με πολύ ποιο μοβόρα κομμάτια,άκου το Evil,διάβασε τους στίχους και θα με θυμηθείς.

Σήμερα την Κυριακή απ'την άλλη,αποφάσισα να τιμήσω τον μεγάλο Joey Strummer.Και χώσαμε κυρίως μουσικές από το London Calling των The Clash.Τι να λέμε για αυτήν την μοναδική δισκάρα που ένωσε το punk με την Reggae,την ska και την Jazz,με τα τραγούδια να παραμένουν απλά στο παίξιμο.Αντί να πολυλογώ θα βάλω απλά ένα κείμενο που έγραψα στο fb.

The Clash - London Calling  (1979)

"Σχεδόν 12 χρόνια χωρίς τον Joe Strummer (όταν εγώ ήμουν 10).Για κάποιο λόγο αυτός ο κόσμος,φαίνεται πάντα ποιο μάταιος όταν άνθρωποι όπως αυτός φεύγουν και περισσότερο μοναχικός.Έτσι οι μοναχικοί φαίνονται ποιο μοναχικοί και οι φοβισμένοι ακόμα ποιο φοβισμένοι και οι δραματικοί γίνονται ακόμα ποιο δραματικοί.

Οπότε κρατάω αυτό το τραγούδι για να μου δείχνει τον δρόμο μου,όταν το σώμα μου είναι τόσο μουδιασμένο και τρομοκρατημένο,που δεν μπορεί να κάνει κάποια κίνηση η ένα απλό ανθρώπινο βήμα.Από τότε και για πάντα.Γιατί μου έμαθαν,αυτός και ο Marley,ότι μόνο ο εαυτός μας μπορεί να ελευθερώσει τον νου μας.Οπότε από τότε,έπαψα να ελπίζω στην τύχη και σε ηλίθια σύμπαντα που ακούνε,από συγγραφείς γ κατηγορίας που είναι κουφοί και δεν ακούνε.

Ατομική ενέργεια,φόβοι και παλιά φαντάσματα.Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τον χρόνο μας δικέ μου."