Κάπως έτσι φεύγει και το 2014.Μια ιδιαίτερα απογοητευτική και σκληρή χρονιά για ένα νέο κωλόπαιδο που λόγω έλλειψης εμπειρίας δεν κατανοεί πλήρως τον κόσμο και ακόμα περισσότερο τον εαυτό του.Το 2014 δοκίμασε τους φόβους μας και μας τους αποκάλυψε σε όλο τους το μεγαλείο,μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι είναι πάρα πολλοί και όλοι τους έχουν πάνω τους την φάτσα μου.Αποτύχαμε στον έρωτα και γίναμε κομμάτια.Μάθαμε να μισούμε,ανθρώπους που εν τέλη χάσαμε.Μα στην πορεία βρήκαμε άλλους,όχι πολλούς,που μας έδωσαν παρηγοριά και αγάπη που μετουσιώθηκε σε πνευματική δύναμη.Εάν δεν ήταν εκείνοι.Η χρονιά αυτή θα ήταν ακόμα δυσκολότερη.Μα χορέψαμε,διασκεδάσαμε επίσης,κάναμε τις μαλακίες μας.
Μα είμαι ακόμα εγώ,έστω και αν δεν είμαι σίγουρος ποιος ακριβώς.Τι έχω λοιπόν να φοβάμαι πέρα από τους καραφλογιεγιέδες με τα ροζ πουκάμισα και τις χρυσές αλυσίδες?Νομίζω πως τίποτα.Οπότε για το 2015 δεν περιμένω τίποτα.Δεν με νοιάζει.Βαρέθηκα να προσεύχομαι σε ότι μαλακία πεταχτεί περιμένοντας ότι θα συμβεί κάνα θαύμα.Ποιος διάολο χρειάζεται τα θαύματα εξάλλου πέρα από τους χριστιανούς με τα κακόγουστα κομποσκοίνια?Απλά θα αντιμετωπίσω τον εαυτό μου (κυρίως) και τον κόσμο όσο περισσότερο μπορώ και αν αποτύχω ξανά σκασίλα μου.Δεν είναι δυνατόν εξάλλου να ζήσω μια ζωή όπου θα είμαι δούλος της οργής μου,αφήνοντας τον φόβο να με χρησιμοποιεί σαν μαριονέτα.Υπάρχουν πολλά πράγματα που θέλω να κάνω,πράγματα που θα έπρεπε να κάνω καιρό πριν.
Γιατί όσο οι φίλοι μου και οι γνωστοί μου,μακρινοί και μη,είναι καλά.Τότε νιώθω καλά και εγώ.Οπότε έλα 2015.Δεν δίνω δεκάρα και δεν φοβάμαι.Γιατί ξέρω πως κάποτε θα ξεφύγω και θα βρω το "σπίτι" μου,ελεύθερος από τους φόβους μου.Γιατί είμαι ακόμα ο πάνκης!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου