CELTIC FROST TALES:Τα καλύτερα albums τους,πλην τις μαλακίες.

Morbid Tales (1984)

Από τους Hellhammer ήρθαν οι Celtic Frost.Και αυτό ήταν το πρώτο τους πόνημα.Ένα από τα κλασσικότερα άλμπουμ (μην μου λέτε για ep και lp,δεν με ενδιαφέρουν τέτοιες κατηγοριοποιήσεις).Με την εισαγωγή του Human και μετά την λήξη του,οδηγούμαστε στο Into The Crypts Of Rays.Το οποίο μας δείχνει ότι ο ήχος των Hellhammer εξελίχτηκε σε κάτι άλλο.Τα φωνητικά είναι πιο καθαρά αλλά το ίδιο βαριά,απλά χωρίς κραυγές.Οι κιθάρες και το μπάσο δεν έχουν καθόλου όγκο όπως σε εκείνους,με τα τύμπανα να ορίζουν τους ρυθμούς και τις αλλαγές σε αυτούς.Μοιάζει με την προηγούμενη μπάντα αλλά είναι και κάτι καινούργιο ταυτόχρονα.Τόσο καινούργιο που έχουμε και το Danse Macabre με τους περίεργους εφιαλτικούς ήχους,που θα μπορούσε να είναι κομμάτι των The Residents.Καθώς και την γυναικεία απαγγελία στο Return To The Eve.

Emperor's Return (1985)

Στο ίδιο στυλ με το προηγούμενο.Δηλαδή γρήγορα Thrash metal κομμάτια από την μία και Doom από την άλλη.Εδώ βρίσκουμε την πρώτη εκδοχή του Cyrcle of the Tyrants,αλλά και μερικά από τα κλασσικότερα άσματα τους,όπως τα  Dethroned Emperor,Morbid Tales,Suicidal Winds,Visual Aggression.Με το ερώτημα στο Morbid Tales να παραμένει ζωντανό ακόμα και σήμερα,"Are you Morbid ?"

To Mega Therion (1985)

Ένα από τα κλασσικότερα άλμπουμ του ακραίου ήχου.Είτε μιλάμε για μεταλ,είτε για πανκ ,είτε για noise και δεν ξέρω τι άλλο.Σε όλους αρέσει.Εδώ οι Celtic Frost καταθέτουν ένα μνημείο,που κάνει κάθε κάλπικη επική true metal μπάντα,να μοιάζει δήθεν και ψεύτικη μπροστά στην επική δύναμη της μουσικής τους.Από την επική εμβατηριακή εισαγωγή,σε κλασσικά κομμάτια όπως τα  The Usurper, (Beyond The) North Winds,Eternal Summer,Circle Of The Tyrants (στην δεύτερη και απόλυτη μορφή του) κ.α.'Eως στον πειραματισμό κομματιών,που τέμνουν τον ακραίο ήχο με την κλασσική μουσική.Dawn Of Meggido,Necromantical Screams και τα φωνητικά της soprano Claudia Maria Mokri να δίνουν μια ατμόσφαιρα που δεν υπήρχε πριν σε κανένα metal αλμπουμ.Πραγματικά κλασσικός δίσκος αλλά η συνέχεια ήταν ακόμα πιο περίεργη.

Into the Pandemonium (1987)

Το άλμπουμ ξεκινάει με ένα,όπως στην αρχή φαίνεται  και όσον αφορά τον ήχο πάντα,κλασσικό Celtic Frost κομμάτι.Κοιτώντας όμως τα αλανιάρικα τα κρέντιτς.Γρήγορα καταλαβαίνεις ότι είναι διασκευή σε κομμάτι των Αμερικάνων  new waveάδων Wall of Voodoo.Ναι και πολύ γαμάτη θα έλεγα.Βασικά αγνώριστη.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ!!!!!!!!!!!!!!!!
ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΙΣ!!!!!!!!!

Ε μα.Αυτό το υπέροχο πράγμα που έβγαλαν οι Celtic Frost πίσω στα 80s.Τέμνει το σκοτεινό είδος μουσικής που βγήκε μέσα από το punk,το DarkWave.Με την ακραία ταυτότητα της μπάντας,μουσικά και φωνητικά.Εδώ ο Tom G. Warrior κρατά το παλιό στυλ φωνητικών,αλλά προσθέτει και ένα νέο,που φέρνει στο νου τον Rozz Williams των Cristian Death.Προσθέτει κλασσική ορχήστρα σε κομμάτια και soprano.Και καλεί και την Manu Moan των The Vyllies με τα αισθησιακά γαλλικά της,στη μελoποίηση του Tristesse De La Lune του Charles Baudelaire,από την ποιητική συλλογή "Les Fleurs du mal".Σαν να μην φτάνουν αυτά,φτιάχνει και το ηλεκτρονικό One In Their Pride,δηλώνοντας ως επιρροή για την μουσική αυτού,τους Kraftwerk.Βασικά από τους Celtic Frost έμαθα τους Kraftwerk.Ναι λοιπόν έχουμε ένα από τα πιο παρανοϊκά μέταλ άλμπους των 80ς,που μοιάζει σαν βγήκε από εργαστήρι κάποιου παρανοϊκού επιστήμονα.

Monotheist (2006)

Έπειτα από αιώνες αδράνειας οι Celtic Frost ενώθηκαν ξανά για ένα τελευταίο όπως φάνηκε αλμπουμ.Το κλασσικό Frost Riffing παραμένει,όμως κάτι φαίνεται να έχει αλλάξει δραματικά.Οι κιθάρες και το μπάσο έγιναν πιο ογκώδεις,δίνοντας ένα κυρίαρχο groove στη μουσική των Celtic Frost.Τα γυναικεία φωνητικά και οι gothic φωνητικοί σπαραγμοί του Warrior επίσης.Τα brutal φωνητικά του όμως άλλαξαν πάρα πολύ.Τώρα αντί για το κλασσικό στυλ του,η φωνή του εδώ είναι πιο φωναχτή και άγρια.Ενώ σε ορισμένα τραγούδια προσπαθεί να τραγουδήσει κανονικά.Σε πολλούς δεν άρεσε αυτό το καινούργιο βήμα.Γιατί ήταν μίλια μακριά σύμφωνα με αυτούς από τους παλιούς Celtic Frost.Σάμπως όμως έτσι δεν ήταν και το Into the Pandemonium?Οπότε ποιο το πρόβλημα?Ένα ακόμα βήμα για τους Celtic Frost αυτός ο δίσκος.Το τελευταίο τους,γιατί έπειτα από εσωτερικές συγκρούσεις με τον Drummer τους,τον ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΝ ΣΕΣΑ.Θα βάραγαν διάλυση πριν καλά καλά επανενωθούν.Κωλοκαταστάσεις τι να πεις.Για εμένα όμως.Οι Celtic Frost παραμένουν το αγαπημένο μου συγκρότημα όλων των εποχών.